2554/07/05

[Fic] หมอ...llจิตll Part…29 ชั้นชอบนาย...ยูฮวาน!

Title : [Fic] หมอ...llจิตll
Writer : GroupBee + KJW
Couple: YunJae , YooSu , MinRic
Genre : Drama , Erotic        
NC :  ?
Part…29 ชั้นชอบนาย...ยูฮวาน!



      จุนซูเริ่มเช้าวันใหม่อย่างสดใส ไม่คิดเลยว่าการได้นอนกอดคนที่เรารัก หลับไปด้วยกันตลอดทั้งคืน มันรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง คนตัวเล็กบิดเอวไปมาคลายความเมื่อย แล้วนั่งยิ้มนอนยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว คิก คิก ไอความอบอุ่นจางๆจากอ้อมกอดของพี่ยูชอนยังติดตรึงอยู่ในทุกอณูสัมผัส ก่อนที่จุนซูจะทิ้งตัวลงกลิ้งเล่นไปมาบนที่นอนนุ่ม กลิ่นกายพี่ยูชอน เด็กน้อยสูดเนื้อผ้าห่มที่พันรอบลำตัว ยิ่งหมุนไปมา ผ้าผืนหนาก็ม้วนเรือนร่างซุนซนจนดูเหมือนจะถูกห่อไปแล้วทั้งตัว
อ๊ะ อ๊ากกก!!!!! จนได้สิท่า
ด้วยความที่นึกสนุกกับสิ่งที่ตนกระทำในยามเช้า จุนซูจึงกลิ้งตัวไปมาเร็วๆ รอบที่นอนกว้าง อย่างสนุกสนาน จนกระทั่ง กลิ้งตกลงมานอนแผ่หลากับพื้นห้องอย่างแรง 
“แผลเดิมยังเจ็บไม่หาย ไม่น่าเลย จุนซู” คนน่ารักบ่นอุบ ค่อยๆเอามือลูบคลึงบริเวณบั้นท้ายกลมสวยได้รูป  ก่อนจะพึ่งรู้สึกตัว ว่าตนเองอยู่คนเดียวในห้อง คนน่ารักหันรีหันขวางมองไปรอบๆห้อง ไม่มีพี่ยูชอน  แล้วพี่ยูชอนไปไหนล่ะ
“เอ๊หรือจะออกไปรอเราข้างนอกแล้วนะ ไม่ได้การล่ะ ต้องรีบไปอาบน้ำก่อน” คิดเองเออเอง เสร็จสรรพ ก็รีบลุกขึ้นดิ่งไปที่ห้องน้ำทันที ด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม เพียงแค่คิดว่าจะออกไปเจอกับคนรัก จุนซูก็มีความสุข จริงๆ ….จนลืม ไปหมด ว่าตัวเองกำลังเจ็บที่ก้นอยู่

      ซึ่งเป็นอารมณ์ที่ต่างกับ อีกคนหนึ่ง  ใต้ต้นไม้ใหญ่ ท่ามกลางมวลหมู่บุปชาติแสนสวย ดอกไม้สีสันสวยงามแย่งกันผลิบานรับแสงอรุณ ยามเช้า กลิ่นหอมอ่อนๆของมัน ราวกับต้องการชวนเชิญแมลงนานาชนิดบินเหย้าหยอกเล่นอย่างมีความสุขโต๊ะสีขาว ตั้งอยู่ในมุมที่สวยที่สุดของบ้านตระกูลปาร์ค มีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาแต่ทำหน้าบึ้งตึงนั่งจับจอง ด้วยความหงุดหงิด ในมือถือจานรองกาแฟสีขาวขอบทอง เข้าชุดกับแก้วสีเดียวกัน
ไอร้อน ของมันทำให้ส่งกลิ่นหอมกรุ่น อย่างเรียกร้องความสนใจ เขาบรรจงจิบมันทีละนิด ละเลียดรสชาติหอมนุ่ม ค่อยๆให้ของเหลวสีเข้มไหลช้าๆผ่านลำคอ  เติมเต็มความกระปรี้กระเปร่ายามเช้า ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่เหนี่ยวรั้งจุนซูให้มานอนด้วย การนอนกอดก่ายร่างนุ่มนิ่มของคนที่เขารัก ตลอดทั้งคืน มันทำให้เขาไม่ได้หลับได้นอนเลย จุนซูก็ทำเหมือนจะยั่วยุกันไม่หยุด ยิ่งดึกก็กอดรัดเขาแนบแน่น จนเขาแทบกลั้นใจตาย ด้วยความทรมาน
ไม่ใช่ อึดอัด ไม่ใช่ไม่ชอบ เพียงแต่ กลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยมากระทบโสตประสาท มันได้ปลุกความเป็นชายของเขาให้ตื่น ตัวตลอดทั้งคืน จะขยับหนีก็ทำไม่ได้ ถ้าไม่ติดว่านางฟ้าน้อยของเขา กำลังไม่สบายอยู่ล่ะก็ เขาคงได้ทำอะไรมากกว่านอนกอดกันเฉยๆ นี่แหละเหตุผลที่เขาต้องลงมานั่งจิบเอสเปรสโซ่รสเข้ม ระบายอารมณ์อยู่แบบนี้ เขาไม่สามารถนอนกอดเรือนร่างนุ่มนิ่ม โดยห้ามทำอย่างอื่นนอกเหนือไปกว่า เพียงแค่การกอด  ยูชอนทำไม่ได้จริงๆ  อาจเป็นเพราะยูชอนเคยมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับนางฟ้าน้อยของเขาแล้ว การที่ทำได้เพียงแค่ นอนกอดกันเฉยๆ ดูจะสร้างความทรมานด้านร่างกายและจิตใจของเขาอยู่ไม่น้อย กลิ่นหอมจากตัวจุนซูมันกระตุ้นความรู้สึกต้องการมากเสียจนเขาเกือบจะลักหลับเด็กช่างยั่ว ไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
จุ๊บ~
จุนซูก้มลงประทับริมฝีปากเบาๆที่แก้มของพี่ยูชอน ทำเอาคนใจลอยสะดุ้งสุดตัว อย่างตกใจในการกระทำ สายตาคมมองไปที่คนตัวเล็กตรงหน้าอย่างเหวอๆ ยังมีหน้ามาทำทะเล้นใส่พี่อีกนะ.. จุนซู
“มอร์นิ่งคิสฮะพี่ยูชอน ว๊าววว~ หอมจังเลย จุนซูดื่มด้วยสิฮะ” ไม่พูดเปล่า ข้อมือเล็กก็ฉวยเอาแก้วที่ถือค้างไว้มาจิบซะเอง ก่อนจะวางแก้วบนโต๊ะอย่างแรง “แหวะ!!! ขมจะตายไป พี่ยูชอนดื่มเข้าไปได้ยังไงกัน”
คนที่นิ่งไปนานอย่างยูชอน ดูจะเริ่มรู้สึกตัวเมื่อคนน่ารัก หยิบครีม เติมนม ใส่น้ำตาล เพิ่มลงในแก้วใบสวย แทบจะเททุกอย่างที่วางไว้บนโต๊ะใส่เข้ามาจนหมด ในแก้วที่พึ่งทำการยึดเป็นของตัวเองไปเสียแล้ว จุนซูคนๆให้ทุกอย่างมันเข้ากัน อย่างตั้งใจ ก่อนจะลองดื่มอีกครั้ง “อ่า~ ต้องอย่างนี้สิ ถึงนะอร่อย  อ่ะ! เอาคืนมานะ พี่ยูชอน”
เสียงหวานโอดครวญดังลั่น เมื่อถูกแย่งกาแฟแก้วโปรด(???)
“เป็นเด็กเป็นเล็ก ใครให้ดื่มกาแฟกันครับ” เสียงทุ้มเอ่ยดุๆ
คนน่ารักเบะปากใส่อย่างเอาแต่ใจ โต้กลับข้างๆคูๆ “ใครว่าเด็กฮะ จุนซูโตแล้วนะ พี่ยูชอน ทีริคกี้ยังดื่มได้เลย ทำไมจุนซูจะดื่มบ้างไม่ได้ฮะ”
ยูชอนส่ายหน้าอย่างระอา เมื่อในที่สุด นางฟ้าน้อยแสนดื้อ ชิงแก้วที่เขาแย่งคืนมากลับไปจนได้ แถมดื่มอั๊กๆๆๆ ทีเดียวหมดแก้ว อย่างท้าทาย ก็จุนซูไม่ใช่เด็กสักหน่อย แค่กาแฟแก้วเล็กนิดเดียวแค่นี้ ทำอะไรจุนซูไม่ได้หรอก พี่ยูชอนก็ทำเป็นห่วงจนเกินไปแล้ว
“ทำไมถึงได้ดื้อ อย่างนี้นะ ระวังคืนนี้จะนอนไม่หลับ แล้วที่พี่ไม่ให้จุนซูดื่ม มันไม่ใช่ว่าพี่หวง แต่เพราะคิดว่าจุนซูจะดื่มไม่ได้มากกว่า และก็ห่ว….” เสียงทุ้มค่อยๆอธิบายเหตุผล แต่คนดื้อรั้นก็พูดแทรกขึ้น “จุนซูดื่มได้ พี่ยูชอนก็เห็นนี่นา ทำไมต้องดุกันด้วยฮะ”
“เฮ่อ~~ เอาเถอะ ยังไงจุนซูก็จัดการจนหมดแล้ว” คนตัวเล็กรีบคว้าแขนพี่ยูชอนมากอด พร้อมถูศีรษะไปมากับท่อนแขนแกร่งอย่างออดอ้อน
 “งอนหรือเปล่าฮะ ไม่งอน จุนซูนะฮะ จุนซูรักพี่ยูชอนที่สุดเลยฮะ ” เสียงใสเอ่ยเบาๆพร้อมรอยยิ้ม
ยูชอนก้มลงมาประทับริมฝีปากเนิ่นนานอย่างอดใจไม่ไหว แล้วผละออกอย่างหักห้ามใจ กลัวตัวเองจะทำอะไรมากกว่านี้
เสียงทุ้มกระซิบติดใบหู
“พี่ไม่ได้งอนแต่พี่เตือนจุนซูแล้วนะครับ ถ้าคืนนี้นอนไม่หลับ...พี่จะทำโทษ”



รุ่งเช้าของวันใหม่แบบนี้น่าแปลกที่คนอย่างยูฮวานจะตื่นแต่เช้าและที่น่าตกใจมากกว่าก็คือร่างเพรียวกำลังขะมักเขม้นทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัว  เสียงกริ่งจากเตาอบขนมดังขึ้นขณะที่ยูฮวานกำลังสาละวันกับการเก็บเครื่องไม้เครื่องมือให้เข้าที่  คุกกี้ชิ้นน่ารักสีเหลืองอ่อนส่งกลิ่นอบอวลไปถึงห้องนั่งเล่นภายในตัวคฤหาสน์  มือบางค่อยๆบรรจงจัดเรียงชิ้นขนมใส่โหลแก้วขนาดพอดีมือก่อนคนช่างประดิษฐ์จะผูกมันด้วยริบบิ้นสีหวานดูน่ารัก
นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะคนจมูกดีอย่างจุนซูเดินตามกลิ่มหอมๆนี้เข้ามา - -+
ทำคุกกี้น่ะ...นายช่วยชิมแล้วบอกทีสิว่ารสชาติมัน...เป็นยังไงน่ะ^^”จุนซูรับขนมาก่อนจะดมกลิ่นพรางทำจมูกฟุดฟิด ท่าทางแบบนี้ทำให้ยูฮวานอดน้อยใจไม่ได้
ถ้าไม่เชื่อใจชั้นก็ไม่ต้องกินมันก็ได้นะทำท่าจะหยิบชิ้นขนมปังคืน จุนซูเลยต้องรีบหยัดมันเข้าปากไปซะก่อนที่จะได้ชิมจริงๆ
ล้อเล่นน่า...นายทำเองจริงๆหรอเนี่ย?สีหน้าของจุนซูทำเอาคนที่รอฟังคำตอบตื่นเต้นไม่น้อย
เป็นยังไงบ้าง?เอ่ยถามออกไปด้วยความไม่มั่นใจ
อืมๆๆๆ...อร่อยมากเลย..วะฮิยะฮ่าฮา
นายนี่ชอบแกล้งชั้นจริงๆเลยนะ
นี่นายกำลังจะไปไหนน่ะ...โรงพยาบาลหรอ?คนถามดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้
ใช่
อ้อ...รู้แล้ว...นายคงตื่นมาทำคุ๊กกี้ไปง้อแฟนนายแล้วก็ยังใจดีไปสืบความลับให้ชั้นด้วยใช่มั้ยล่ะ?...นายนี่มันน่ารักจริงๆเลย  ยูฮวาน^^”จุนซูเอื้อมไปหยิบแก้มใสอย่างหมั่นเขี้ยว เห็นรอยยิ้มแบบนี้แล้วในทำให้เค้านึกถึงรอยยิ้มของยูชอนขึ้นมาทันทีเลย
ล้อชั้นดีนักนะ...ไปสืบเอาเองเลยไป...ชั้นงอนนายแร้วพูดจบก็ก้มหน้าก้มตาเดินไปหยิบขวดโหลก่อนจะเดินเลี่ยงออกมา แต่มีหรือที่คนโดนขู่อย่างจุนซูจะปล่อยไปง่ายๆแบบนี้คนตัวเล็กรีบเดินไปดักก่อนจะกางขา แขนปิดกั้นทางออกเอาไว้
นายมาขวางชั้นทำไมจุนซูยูฮวานพูดด้วยใบหน้าที่ง้ำงออย่างคนแสนงอน ไม่รู้ว่าเค้าไปติดนิสัยแบบนี้มาจากใคร?

ชางมิน

ก็นายไม่ยอมช่วยชั้นสืบเรื่องของยุนโฮหนิ
ก็นายแกล้งชั้นก่อนอ่ะ...ชริด้วยความที่วัยไม่ต่างกันมากนัก ทำให้ทั้งสองดูจะสนิทกันเร็วแต่ก็ใช่ว่าจะไม่ทะเลาะกันนี่ - -
ก็ได้...ชั้นจะไม่ล้อนายแล้วไว้ถ้านายสืบเรื่องของยุนโฮให้ชั้นแล้ว...ค่อยล้อใหม่ละกัน คึคึ จุนซูคิดได้ใจอย่างเจ้าเล่ห์ -*-
ดีมาก...ต้องอย่างนี้สิ
คุยอะไรกันอยู่ครับ...เสียงดังไปถึงข้างนอกเชียวบุคคลที่สามเอ่ยขึ้น ก่อนจะสวมกอดคนตัวเล็กจากข้างหลัง
อ๊ะ...พี่ยูชอน จุนซูตกใจหมดเลย
อ่า...ริคไปดีกว่าไม่อยากจะเป็นก้างขวางคอใครน่ะ...ชริเมื่อได้ทียูฮวานก็ปลีกตัวออกมา ตอนนี้จิตใจนึกถึงอยู่แต่รุ่นพี่ร่างสูงโปร่ง คนที่เค้าตั้งใจทำขนมคุกกี้แสนอร่อยไปให้...ชางมิน
จุนซูดูสนิทกับน้องพี่เร็วจังนะครับยูชอนเองก็รู้สึกดีที่คนที่เขารักทั้งสองคนเข้ากันได้อย่างลงตัว
ฮะ...ครอบครับของพี่ยูชอนน่ารักทุกคนเลยทุกครั้งที่จุนซูมาที่นี่ก็จะได้รับการต้อนรับที่อบอุ่นเสมอๆ
ถ้างั้นจุนซูต้องมานอนค้างที่บ้านพี่บ่อยๆนะครับ...รู้มั้ยสายตาที่พี่ยูชอนมองมานั้นจุนซูรู้สึกได้ว่า...ไม่น่าไว้วางใจ
ไม่เกี่ยวกันเลยนะพี่ยูชอนอ่ะเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้แล้ว จุนซูก็ยิ่งหน้าแดงหนักกว่าเก่า >//<



...ชางมินดูไม่ค่อยดีเลย 
   ซึมเศร้าไม่พูดไม่จา
   ไม่รู้ว่าเป็นอะไร...

      เมื่อคืนนี้รุ่นพี่ยุนโฮโทรมาเล่าเรื่องของชางมินให้ฟัง  ทุกๆคำพูดยังคงดังก้องอยู่ในหัวของกวางน้อยที่นับวันก็เริ่มจะมีความรู้สึกดีๆให้กับชางมินมากขึ้นๆ...กว่าที่เคยเป็น  เมื่อคืนนี้กว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็ปาเข้าไปเกือบจะเที่ยงคืนก็เพราะอยู่ดีๆใบหน้าของชางมินมันก็ลอยเข้ามาเป็นว่าเล่น ไม่ว่าจะหลับตาหรือลืมตา...นี่เค้าเป็นอะไรไปนะ?  เงยหน้าขึ้นมองตึกสีขาวตรงหน้าถึงแม้ว่าวันนี้จะเป็นวันหยุดของชางมินแต่ยูฮวานก็มั่นใจว่าคนขยันอย่างเจ้าเป็ดปากบานยังไงซะก็ต้องมาที่นี่แน่นอน มาคิดๆดูแล้วเค้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่พี่ยุนโฮนี่สิพูดซะเหมือนเค้าเป็นคนผิดที่ทำให้ชางมินต้องเป็นแบบนี้  กวางน้อยไม่อาจจะอยู่เฉยได้อีกต่อไปถึงยังไงซะก็ขอให้เค้าได้ไปพูดคุยกับคนขี้งอนนี้สักหน่อย...เผื่ออาการที่ว่าจะดีขึ้นมาบ้าง เมื่อมาถึงยังห้องพักแล้วกับไร้ร่างของคนที่เค้าตามหา
ไปไหนของนายนะโหลขนมที่ตั้งใจเอามาให้ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน 
      ยูฮวานเดินตามหาชางมินไปทั่วแต่ก็ไม่เจอ ถามใครก็ไม่มีใครเห็น โทรไปก็ไม่ยอมรับอีก  นั่งรออยู่นานคิดว่าจะปล่อยให้เสียเวลาไปเปล่าๆแบบนี้ทำไม เขามาที่นี่ก็เพื่อที่จะมาสืบเรื่องของพี่ยุนด้วยนี่นา ยังไงซะตอนนี้ก็คงจะหาชางมินไม่เจอ ไว้ค่อยกลับมาหาใหม่ก็ได้...นับวันนายยิ่งทำให้ชั้นสับสนนะ ชางมิน 
เดินไปเรื่อยๆยังหอพักที่อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลมากนัก เบอร์ห้องของใครบางคนที่เขาพอจะจำมันได้รางๆ
ใช่ห้องนี้หรือเปล่านะ?

---------------------------------------------------------------------

กระต่ายน้อยบอกข้าที...ใครกันที่เป็นเจ้าของๆเจ้าน่ะดวงตากลมโตจ้องมองกระต่ายน้อยน่ารักอย่างเค้นเอาคำตอบ แต่แทมินจะรู้มั้ยนะว่าเจ้าสัตว์ตัวน้อยๆนี้มันพูดไม่ได้ -*-
อ่า~...ชั้นก็ให้แกกินไปตั้งเยอะแล้วไม่คิดจะบอกกันหน่อยหรอไง?ตั้งแต่ที่ชางมินเอากระต่ายตัวนี้มาให้  มันช่วยคลายความเหงาของเขาไปได้เยอะเลย แต่แทมินก็ยังอยากรู้อยู่ดีว่าคนที่ฝากกระต่ายมาให้กับเขานั้นเป็นใคร  แต่ชางมินก็ไม่ยอมบอกอยู่ดี แทมินก็แค่อยากจะไปขอบคุณกับความมีน้ำใจนี้  รุ่นพี่เพียงแค่บอกกับเขาว่าให้ดูแลมันดีๆแค่นั้น
บ้าไปแล้วหรอไง...นั่งคุยกับกระต่ายเนี่ยนะเสียงของใครคนนึงดังขึ้น ทำเอาคนที่กำลังเพลิดเพลินอยู่กับสัตว์เลี้ยงรีบหันกลับมาดูด้วยความตกใจ ยูฮวานรีบหุบยิ้มก่อนจะปรับใบหน้าให้อยู่ในโหมดปกติตามเดิม
นาย...ยูฮวาน ใครให้นายเข้ามาในห้องชั้นไม่ทราบน้ำเสียงฟังดูไม่พอใจ  ที่ยูฮวานมาที่นี่ก็เพื่อจะถามเรื่องของแฟนพี่ยุนโฮที่จุนซูอยากรู้ เห็นว่าแทมินเคยพูดถึงแสดงว่าต้องเคยเห็นอย่างที่พี่ยุนเคยบอกแต่การที่จะถามออกไปตรงๆคงจะยากไปสักหน่อย  แทมินต้องไม่ยอมบอกเค้าแน่ๆเลย...เอาไงดีล่ะทีนี้
ก็ไม่ได้อยากเข้ามาหรอกนะ...แต่มีคนเค้าฝากไอ้นี้มาให้นายสร้อยคอสีเงินขนาดน่ารักพร้อมจี้ที่สลักชื่อด้วยคริสตัลเนื้อละเอียด  ดูก็รู้ว่าต้องเป็นของเจ้ากระต่ายขนปุยเป็นแน่ 
นายรู้จักคนที่ให้เจ้านี่ชั้นด้วยหรอ?
ก็...ไม่เชิงอ่ะยูฮวานเกาหัวแบบงงๆ  ทำไมแทมินต้องทำท่าทางตื่นเต้นขนาดนั้นด้วยนะ ถ้าได้รู้ความจริงว่าชั้นเป็นเจ้าของเจ้าสัตว์หูยาวนี่ นายจะยังดีใจอยู่มั้ยนะ?
เค้าเป็นใครหรอ?
เค้า...ชั้นบอกนายไม่ได้หรอก
มันลึกลับขนาดนั้นเลยหรือไง?กะอีแค่บอกว่าใครเป็นคนให้ มันจะยากเย็นอะไรขนาดนั้นนะ
นายอยากรู้จริงๆหรอแทมินคนถูกถามพยักหน้ารัว
งั้นเรามาแรกคำถามกันเอามั้ยล่ะเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ ก่อนจะส่งรอยยิ้มที่คนมองเห็นแล้วก็พรานนึกถึงความเป็นเพื่อนเมื่อครั้งในอดีต  ยูฮวานอุ้มกระต่ายน้อยขึ้นมาก่อนจะค่อยๆสวมสร้อยคอเส้นเล็กนี้อย่างเบามือ
ตั้งชื่อมันตามนี้นะยูฮวานนั่งคิดนอนคิดอยู่นาน ชื่อนี้แหล่ะที่เค้าชอบที่สุด หวังว่านายก็คงจะชอบมันเหมือนกันนนะ^^

~ Bunny ~

อะ...อื้ม...ชั้นก็ยังไม่ได้ตั้งชื่อมันล่ะ^^”แทมินตอบกลับ
งั้นก็ดีเลย...ชั้นขอถามนายก่อนแล้วกันนะไม่คิดว่าจะง่ายดายขนาดนี้ คนตั้งใจฟังอย่างแทมินเล่าเรื่องที่ได้ไปเจอแฟนของพี่ยุนโฮให้เค้าฟัง ยูฮวานพยายามจดจำรายละเอียดต่างๆเพื่อนำไปรายงานให้กับจุนซูแล้วคราวนี้ก็คงจะถึงตาที่เค้าจะเป็นฝ่ายโดนถามบ้างแล้ว
นี่เดี๋ยวนะ...นายจะอยากรู้ไปทำไมกันพูดออกไปจนหมดแต่แทมินก็พึ่งจะมาเอะใจ - -
อะ...เอ่อ...คือ...ชั้นก็ไม่มีไรจะถามนายไง ข้อแลกเปลี่ยนเฉยๆน่ะ^^”ยูฮวานแก้ตัวน้ำขุ่น
งั้นหรอ?ปล่อยให้เค้าเล่ามาได้ตั้งนานสองนาน คอแห้งกันพอดี
อะ...อื้มๆถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่คนตัวเล็กไม่ได้ถามอะไรเค้าต่อ
งั้นชั้นถามนายบ้าง...ใครเป็นเจ้าของกระต่ายหรอ
............ยูฮวานคิดหนัก ไม่รู้จะตอบออกไปว่าอะไรดี
นายจะไม่บอกชั้นหรอ...ห๊ะ!”แทมินขึ้นเสียง จนคนขวัญอ่อนถึงกับสะดุ้ง
ปะ...เปล่านะ...คืออย่างนี้…”

~                   ~ 
เสียงโทรศัพท์ที่เป็นเหมือนเสียงช่วยชีวิตยูฮวาน  มือบางไม่รอช้าที่จะหยิบมันขึ้นมากดรับ
นายไปอยู่ไหนมา...ชั้นหานายตั้งนาย...ได้ๆ...แค่นี้นะกรอกเสียงกลับไปอย่างร้อนรน
.............
แทมชั้นต้องไปก่อนแล้ว...พอดีมีเรื่องเร่งด่วนน่ะ...บายนะ
ดะ...เดี๋ยวสิ...ยูฮวาน!!!”
รีบเก็บสัมภาระก่อนจะเปิดประตูออกไป โดยไม่ฟังเสียงเรียกของแทมินเลยสักนิด เรื่องด่วนที่ว่าก็คือเรื่องของชางมินที่โทรหาเขา...คงเพราะเห็นขนมที่เค้าวางไว้ให้หรือเปล่านะ แต่ก็โชคดีที่หมอนั่นโทรมาในช่วงเวลาที่เค้ากำลังจนมุมในคำตอบ...เฮ้ยยย



      ชางมินรู้สึกเหมือนว่าตอนนี้จิตใจของเขาห่อเหี่ยว ไร้เรี่ยวแรงและยังไม่พร้อมที่จะเจอหน้ากับยูฮวานตอนนี้...ไม่รู้ทำไม?  ทั้งที่ยุนโฮโทรมาบอกข่าวดีกับเขาเรื่องที่เค้าเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างยูฮวานกับจุนซูผิด แต่ยังไงความรู้สึกแบบนั้นเค้าก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว เขากลัวการที่จะบอกรัก กลัวผลที่จะตามมา แต่ถ้ายังกลัวอยู่แบบนี้สักวันเค้าก็คงจะต้องมานั่งเสียใจภายหลังที่ไม่ยอมทำอะไรเลย แม้แต่จะพูดมันออกไปและมันจะย้อนกลับมาแก้ไขอะไรไม่ได้อีก...

ตอนนี้ก็อยู่ที่ตัวนายแล้ว...ชางมิน
ถ้านายยังไม่กล้าบอกความในใจกับริคกี้
ชั้นก็คงช่วยอะไรนายไม่ได้...อีกแล้ว

ถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงคำพูดของเพื่อนรักยุนโฮ รู้ตัวดีว่าทุกครั้งที่อยู่กับยูฮวาน ชางมินก็จะต้องคอยกวนประสาทไม่ก็ต้องพูดอะไรเหน็บเหนมโน่นนี่นั่นจนทะเลาะกันอยู่เป็นประจำ เรื่องที่นายคิดมันคงจะไม่ง่ายแบบนั้นมั้ง...ชางมินเอ้ยย  ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเสียงเคอะประตูก็ดังขึ้นและตามมาด้วยเจ้าของใบหน้าน่ารัก ที่ทำให้คุณหมอหนุ่มชางมินกินไม่ได้นอนไม่หลับกับความรักที่เขาก็พึ่งจะรู้ตัว...ว่ามันได้เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้
นายหายไปไหนมานะ...ชั้นตามหานายให้ทั่วเสียงหอบหายใจเพราะยูฮวานรีบวิ่งมา
ตามหาชั้น...หรอ?ชางมินตอบอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ยูฮวานมองไปยังกระปุกคุกกี้ที่พล่องไปครึ่งนึงเห็นจะได้ 
อื้ม...อร่อยมั้ยชั้นตั้งใจทำมาให้นาย^^” รอยยิ้มใสผุดขึ้นยังใบหน้า
อร่อย...แต่ชั้นจะท้องเสียมั้ยอ่ะชางมินยังไม่เลิกกวนประสาท
ชางมิน!”ยูฮวานเรียกเสียงดุ
ฮ่าฮา...ชั้นล้อเล่นน่าชายหนุ่มก้มหน้างุดอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเป็นอะไร
พี่ยุนโฮบอกว่านายดูเศร้าๆ...เป็นอะไรมากหรือเปล่า?เอ่ยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง
เป็น...แต่ตอนนี้ดีขึ้นแล้วล่ะ...อย่าห่วงเลยเสียงเศร้าๆแบบนี้ทำให้ยูฮวานไม่สบายใจเอาเสียเลย
ไม่สบายหรอ?ฝ่ามือบางเตะเบาๆที่หน้าผาก ชายหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อยเพราะความสูงที่ห่างกัน ท่าทีที่ดูเป็นห่วงนี้ทำเอาชางมินยิ้มไม่หุบ
บ้าหรือเปล่า...ยิ้มอะไรของนายยูฮวานที่พึ่งจะรู้ตัวว่ากำลังถูกสายตาคมจ้องมองมาอย่างมีความหมายรีบหันไปมองยังทิศทางอื่น...ไม่กล้าจะสบตาด้วย  ใบหน้าของชางมินในยามนี้เหมือนกำลังจะบอกอะไรบางอย่างกับเค้า
ถ้านายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว...งั้นชั้นขอตัวกลับก่อนดีกว่าถอยห่างคนที่เริ่มจะเข้ามาใกล้เขามากขึ้นเรื่อยๆ
อย่าพึ่งไปสิ...ชั้นยังไม่ได้บอกอะไรกับนายเลย

ความในใจ...ของชั้น

เสียงทุ่มเอ่ยขึ้น ชางมินหันกลับไปยังโต๊ะทำงานของตนเอง ชายหนุ่มหลับตาลงอย่างใช่สมาธิที่หาได้ยากจากห้วงอารมณ์ในตอนนี้  สูดหายใจเข้าออกช้าๆก่อนจะหันกลับมาอีกคราพร้อมกับการเผชิญหน้ากับคนที่ทำให้หัวใจเค้าเต้นไม่เป็นส่ำ...ยูฮวาน
นาย...มีอะไรจะบอกชั้นอย่างนั้นหรอ?ยูฮวานพูดอย่างคนรู้ทัน ท่าทางที่ชางมินแสดงออกมาต่อเขาในทุกๆวัน ทำไมเขาจะดูมันไม่ออก เพียงแต่ไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทีว่ารับรู้ออกไปก็เท่านั้นเอง...อยากได้ยินจากปาก...มากกว่า

ก็แค่บอกออกมาว่าชอบชั้น...แบบนี้ใช่มั้ยล่ะ

 เอ่อ...คือ...ชั้น...อ้ำอึ้งอยู่นานจนคนที่รอฟังเริ่มหมดความอดทน
มีอะไรก็รีบๆพูดออกมาสิ...มันเป็นอะไรที่ลำบากใจงั้นหรอ?

คำว่ารัก...ชั้นรอฟังอยู่นะ

เอ่อ...ก็นิดหน่อยน่ะ...คือ...ชั้น
คิคิ...นี่นายกำลังล้ออะไรชั้นอยู่...แล้วยังไงต่อล่ะ?
....................
อ่า...ถ้าไม่พูดชั้นจะไปแล้วนะหันหลังเดินกลับไป...ถ้าชางมินไม่พูดมันออกมา เค้าก็คงทำอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้

แล้วทำไมนายไม่พูดมันออกไปเองล่ะ...ยูฮวาน

เดี๋ยว...ยูฮวานร่างเพรียวได้แต่หยุดนิ่ง  อย่างรอฟังคำตอบแต่ทว่า...
      ชางมินเข้าไปคว้าคนตัวเล็กเอาไว้ก่อนจะจับไหล่บางของยูฮวานให้กลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง  ไม่รอช้าริมฝีปากได้รูปก็ตรงเข้าจู่โจมยังกลีบปากสีสดอย่างคนฉวยโอกาส ยูฮวานได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย หัวใจเต้นโครมครามดังตึกตักอยู่ในอก ใบหน้าร้อนผ่าว ดวงตากลมโตลืมค้างอยู่อย่างนั้นด้วยความตกใจก่อนจะเหลือบมองไปยังใบหน้าของคนที่อยู่ห่างกันแค่เพียงอากาศคั่น  ชางมินยังคงจูบเค้าอย่างอ่อนโยนด้วยริมฝีปากที่อ่อนนุ่ม เปลือกตาที่หลับอยู่นั้นบดบังดวงตาคม ทำให้คนที่โดนจูบเผลอลืมตัว เก็บรายละเอียดยังใบหน้าหล่ออยู่นานสองนาน  เมื่อชางมินลืมตาขึ้นมา
ยูฮวานจึงรีบหลบตาหลุบในทันที  ผละร่างที่นิ่งเป็นหุ่นให้ออกห่างก็จะเอื้อนเอ่ยความในใจออกไป...จะบอกแล้วนะ
ชั้นชอบนาย...ยูฮวาน!”ดวงตาชางมินไม่ได้ฉายแววตาขี้เล่นอย่างทุกๆครั้งที่ผ่านมาหากแต่มันกลับดูจริงจัง...ชั้นบอกแล้วว่าชั้นจะไม่ล้อเล่นกลับนายอีก  ยูฮวาน

พูดออกไปแล้ว...ความในใจของชางมิน 

      บางทีเค้าอาจจะต้องขอบคุณความรู้สึกแย่ๆในตอนนั้นที่มันช่วยให้เขารู้ใจตัวเองมากขึ้น...อย่างนั้นหรือเปล่านะ?  แต่ผลที่จะได้กลับมานั้น เค้าไม่อาจจะล่วงรู้มันได้เลย  นึกคิดอยู่ในใจว่าทำไมถึงได้หน้าด้านขนาดนี้...เค้าไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลย ยูฮวานจะโกรธเค้ามั้ยนะ เมื่อคิดย้อนไปถึงคราวที่แล้วก็เริ่มกลัวขึ้นมาจับใจ ง้อยูฮวานให้หายโกรธมันยากยิ่งกว่าอะไร  ยูฮวานไม่ได้พูดอะไรออกมา ใบหน้าของร่างเพรียวดูเรียบนิ่งจนชางมินเริ่มใจไม่ดี...นายพลาดแล้วชางมิ๊น
นะ...นายเอาเข้าจริงๆยูฮวานก็ถึงกับทำตัวไม่ถูกไปเลย คนตัวเล็กค่อยๆเดินหันหลังกลับไปช้าๆอย่างคนเลื่อนลอย
.................ชางมินได้แต่นิ่งเงียบชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ชางมินไม่ได้รั้งยูฮวานเอาไว้ ถ้ายูฮวานหันกลับมามองคนข้างหลังสักนิด เค้าคงจะได้เห็นรอยยิ้ม...ที่เศร้าที่สุด  มือบางเปิดบานประตูออกไปด้วยมือที่สั่นเทา  ความรู้สึกในตอนนี้มันหลากหลายจนไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้เลย

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เค้ารู้สึกได้...ในหัวใจดวงน้อยๆดวงนี้ 
ก็คือ...ดีใจ เหมือนหัวใจของเค้ากำลังยิ้มอย่างเบิกบาน

ชั้นก็ชอบนาย...ชางมิน >//<

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น